«POŻYCZALSCY»… Co za dziwny tytuł! Któż to taki, pożyczalski? Hmm, zastanówmy się… Kolorowy film dźwiękowy o tym tytule został nakręcony w roku 1997 przez amerykańskiego reżysera. A tytuł «Pożyczalscy» to pewnie polskie tłumaczenie oryginalnego tytułu, który brzmi Borrowers.

No, dobrze, ale jeśli zajrzymy do słownika angielsko-polskiego, to co w nim znajdziemy? Prawdopodobnie właśnie słowo «borrower».

Hurra! Wszystko się zgadza! Rzeczywiście angielskie słowo «borrow» po polsku znaczy «pożyczać». A więc wszystko jasne, polski tytuł odnosi się do osób, które coś pożyczają!

Pożyczalscy są bardzo mali, zupełnie jak Tomcio Paluch. Tak naprawdę to pożyczają tyle co nic: a to nici do czyszczenia zębów, a to guziki, a to bateryjki, a to znów agrafki… Jednym słowem wszystko, czego potrzebują, aby się wygodnie urządzić pod podłogą starych domów.

Kiedy w domu zaczynają znikać różne drobiazgi, to znak, że Pożyczalscy są niedaleko! Jednak te małe istotki są bardzo dyskretne i w zasadzie nikomu nie przeszkadzają.

Poza tym na ogół świetnie sobie radzą… W ich świecie urodzinowa świeczka może służyć za pochodnię, a krawiecki centymetr za ponaddźwiękową windę!

Zanim Pożyczalscy zrobili karierę na ekranie kin, najpierw przeżyli wiele przygód na kartach wspaniałych książek z obrazkami. Książki te napisała w latach 50. amerykańska pisarka Mary Norton, która miała głowę pełną niesamowitych pomysłów.

Filmowi Pożyczalscy mieszkają pod podłogą pewnego starego, pełnego uroku domu. To własność rodziny złożonej z pana Poda Clocka, pani Homily Clock oraz ich dwojga dzieci, Arrietty i Peagrena. Państwo Clock są bardzo dyskretni. Ludzie, których państwo Clock w swoim języku nazywają «ludziami», nigdy ich nie widują!

Ci «ludziowie», to Pete i jego rodzice Joe i Victoria Lender. A więc też rodzina. Od pewnego czasu Pete zauważył, że z domu zagadkowo znika mnóstwo rzeczy… Ale nigdy by się nie domyślił, że to sprawka tych łobuzerskich, małych Pożyczalskich żyjących pod podłogą!

Aj, aj, aj! Pewnego dnia jakiś wstrętny wąsaty grubas postanowił zburzyć stary dom i wybudować w tym miejscu supernowoczesne mieszkania. Jeśli rodziny Clocków i Lenderów nie odnajdą starego testamentu, który gdzieś się zawieruszył, wszyscy wylądują na ulicy!

Żebyśmy mogli uwierzyć w tę historię, reżyser użył całej gamy filmowych sztuczek. Ponieważ nie da się wśród ludzi znaleźć aktorów i aktorek wzrostu Tomcia Palucha, filmowiec musiał zbudować podwójną scenografię przedstawiającą stary dom!

Tak, tak, po wykonaniu pierwszej scenografii normalnej wielkości, w której zostały nakręcone wszystkie sceny z udziałem «ludziów», reżyser musiał rozpocząć zdjęcia od nowa!

W innej części studia filmowego wzniósł identyczną scenografię, tyle że gigantycznych rozmiarów, aby móc w niej sfilmować sceny z rodziną Pożyczalskich. Dzięki temu czworo aktorów, którzy grali role rodziny Clocków, sprawiało wrażenie naprawdę miniaturowych postaci!

Sztuczki polegające na budowaniu scenografii o różnych rozmiarach są równie stare jak kino, ponieważ Francuz Georges Méliès zastosował je już w roku 1897, to znaczy zaledwie dwa lata po wynalezieniu kina.

Aby uprawdopodobnić sceny, w których rodziny Pożyczalskich i «ludziów» pojawiają się w tych samych ujęciach, reżyser Peter Hewitt posłużył się jednak sztuczkami bardziej nowoczesnymi!

Cyfrowy efekt specjalny, osiągnięty dzięki komputerowi, pozwolił reżyserowi tak zmienić część obrazu sfilmowanego kamerą, że «ludziowie» spotkali się z Pożyczalskimi. Dlatego w pewnym momencie rodzina Clocków paraduje po stole kuchennym tuż przed nosem pani Lender.