Zazwyczaj filmy dla dzieci prowadzą małych widzów do świata marzeń. W tym celu opowiadają różne piękne historie lub fantastyczne przygody, które dzieją się w wyimaginowanym świecie.

NAZYWAM SIĘ CUKINIA również jest filmem przeznaczonym dla dzieci, ale różni się znacznie od większości z nich, ponieważ opowiada historię zaczerpniętą z prawdziwego życia, z rzeczywistości, jak powiadają dorośli.

Jest to historia Ikara, małego dzielnego chłopca, który chce, żeby go nazywać „Cukinia”, bo tak zawsze mówiła na niego mama. Biedny Ikar, jego mama ginie w nieszczęśliwych okolicznościach. A wcześniej stracił też tatę!

Kiedy dzieci tracą rodziców lub kiedy mama i tata nie mogą się nimi zajmować, zwykle trafiają do domów przeznaczonych specjalnie dla nich, takich jak dom dziecka o nazwie Foyer des Fontaines z naszego filmu.

Po przyjeździe do sierocińca Cukinia poznaje pięcioro innych dzieci, z których każde ma za sobą nieszczęśliwe przejścia podobne do jego własnych doświadczeń. Wśród dzieciaków są miła okularnica imieniem Béatrice i małomówna Alice, która w chwilach smutku chowa się za swoją grzywką…

Jest tam również Simon, twardziel o czułym sercu, z długim kosmykiem włosów i blizną, kędzierzawy, trochę naiwny Ahmed, oraz Jujube, który myśli wyłącznie o jedzeniu… Niezła gromadka, prawda?

W otoczeniu osób dorosłych, które darzą go zaufaniem, Cukinia stopniowo podbija serca nowych przyjaciół. Dzięki przyjaźni Simona, Jujube’a, Béatrice, Ahmeda i Alice, chłopiec uświadamia sobie, że z pomocą bliskich można wyjść z najgorszych opresji, a nawet być szczęśliwym.

To doświadczenie okaże się jeszcze bardziej prawdziwe wraz z pojawieniem się w sierocińcu Camille. Dziewczynka lubi grać w piłkę, a inne dzieci odnoszą się do niej z szacunkiem. Bardzo szybko staje się dla wszystkich istnym promieniem słońca!

Cukinia żywo reaguje na obecność Camille. Z okazji jej urodzin wręcza jej papierowy statek, który sam wykonał. Czyżby był w niej trochę zakochany?

Mimo iż taka historia mogłaby się wydarzyć naprawdę, NAZYWAM SIĘ CUKINIA to tylko film animowany. Uwaga, nie został zrealizowany na komputerze, lecz przy użyciu marionetek!

Lalki, z których największa mierzy 40 centymetrów, zostały animowane techniką klatka po klatce, co zajęło bardzo dużo czasu. Na nakręcenie trzech sekund filmu animatorzy potrzebowali całego dnia!

Filmowe postacie mają oczy wielkie i okrągłe jak spodki, przez co sprawiają wrażenie, że zostały wymyślone przez dzieci. Ale może właśnie dlatego są tak wzruszające.

W dobrym filmie animowanym głosy bohaterów powinny brzmieć jak prawdziwe. Muszą też być dobrze dopasowane do wieku i wyglądu postaci, które widzimy na ekranie, gdyż w przeciwnym razie są niewiarygodne.

Jak sami będziemy mogli się przekonać, głosy Cukinii, Camille, Jujube’a i reszty brzmią autentycznie. A to dlatego, że nagrały je prawdziwe dzieci.

Często w filmach animowanych to dorośli aktorzy i aktorki udają i nagrywają głosy bohaterów dziecięcych… Szkoda, bo to sprawia nieco sztuczne wrażenie!

NAZYWAM SIĘ CUKINIA to film szwajcarski. Jego reżyserem jest Claude Barras, któremu nakręcenie tego dzieła wraz z całą ekipą zajęło ponad siedem lat.

Między nami mówiąc, dobrze, że Claude wykazał się tak wielkim uporem i cierpliwością, gdyż jego film objechał cały świat. Dzięki grze i śmiechowi Cukinii i jego przyjaciół zdobył wiele nagród. Był nawet nominowany do nagrody Oskara w Hollywood!

Tak, tak! Nawet w tak małym kraju, jak Szwajcaria, od dawna powstają bardzo dobre filmy w różnych kategoriach… a niektóre odnoszą wielki sukces.